Diagnoza

Rozpoznanie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej opiera się przede wszystkim na obserwacji dziecka, zależy także od doświadczenia lekarza.

Pełna diagnostyka w kierunku nadpobudliwości psychoruchowej powinna obejmować:

- informacje zebrane od rodziców na temat rozwoju dziecka i obecnego jego zachowania (np. przebieg ciąży, porodu, rozwój ruchowy, rozwój mowy, kontakty z innymi dziećmi, problemy szkolne itp.);

-informacje uzyskane od nauczyciela na temat zachowania dziecka w szkole lub przedszkolu (ważne jest, by nauczyciel znał dziecko dłużej niż pół roku);

-badanie pediatryczne ma na celu wykluczenie innych przyczyn mogących wywoływać nadpobudliwość psychoruchową tj. nadczynność tarczycy, zatrucie ołowiem itp.

- badanie neurologiczne ma na celu diagnozę ewentualnych uszkodzeń obwodowego układu nerwowego; w razie potrzeby należy zrobić badanie EEG;

-obserwację zachowania dziecka przez lekarza; by wynik był miarodajny potrzeba bardzo wielu wizyt dziecka u tego samego lekarza. Erick Taylor autorytet w leczeniu ADHD twierdzi, że dopiero od piątego spotkania z małym pacjentem można wyciągać wnioski co do jego zachowania w sytuacji badania.

-rozmowa lekarza z dzieckiem także bez obecności rodziców:

- oraz ocenę nasilenia problemu nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzeń koncentracji uwagi zachowań problemowych przy pomocy skali i kwestionariuszy diagnostycznych ( najbardziej popularne są Kwestionariusze Connersa dla nauczycieli i rodziców; służą wyodrębnieniu dzieci, u których można podejrzewać zespół nadpobudliwości psychoruchowej oraz do oceny przebiegu i skuteczności leczenia przy wielokrotnym badaniu tego samego dziecka);

- ocenę zachowania dziecka przy pomocy kwestionariuszy opartych o kryteria ICD-10 lub DSM-IV;

- obiektywną lub subiektywną ocenę aktywności ruchowej dziecka (można obserwować zachowanie dziecka w poczekalni wyposażonej w weneckie szkło lub w specjalnie do tego przygotowanym pomieszczeniu; obiektywną ocenę zapewni elektroniczny pomiar aktywności ruchowej ręki [aktometria], stopy [pedometria] lub pomiar stabilności wykonany podczas siedzenia na specjalnym skomputeryzowanym krześle);

- obiektywny pomiar uwagi dziecka (narzędziem może być np. komputerowy test uwagi ciągłej);

- ocenę poziomu inteligencji

 

POWRÓT